Արկադին ընկնում է դեպրեսիայի մեջ և գիշերվա կեսին երգելով ու ոռնալով խանգարում է Վարդանի քունը՝ համոզված լինելով, որ իրեն ոչ ոք չի սիրում։ Վարդանը սկզբում ծաղրում է նրան, իսկ Կարլեն Կարլենիչը պատշգամբից բողոքում է «շան» ոռնոցից՝ սպառնալով, որ եթե դա շարունակվի, կգա ու հաշիվ կպահանջի։ Վարդանը դիմում է Շահինին, որը Արկադիի վիճակը բացատրում է վախերով ու խորհուրդ տալիս վերացնել դրանց պատճառը, սակայն Վարդանի փորձերը միայն ավելի են վախեցնում Արկադիին։ Վարդանը փորձում է Արամիկի միջոցով ջերմ խոսքեր լսեցնել հորը, բայց Արամիկը նույնիսկ «ես քեզ սիրում եմ, հայրիկ» ասելու համար վճար է ակնկալում։ Հետագայում Արկադին, բուխարիում մնալուց հետո, հայտարարում է, որ կլաուստրոֆոբիա ունի և ուզում է քնել պատշգամբում, իսկ Վարդանը ստիպում է նրան գրություն թողնել, որ իր հետ պատահածի համար ոչ ոք մեղավոր չէ։ Առավոտյան ընտանիքը կարծում է, թե Արկադին մահացել է, և Վարդանը, Սեդան ու մյուսները սկսում են արտահայտել իրենց զգացմունքները։ Վերջում պարզվում է, որ Արկադին պարզապես շունչը պահել ու ձևացրել է մահացած, որպեսզի ստուգի՝ իրականում սիրում են իրեն, և համոզվում է, որ ընտանիքն իր հանդեպ զգացմունքներ ունի։
